Na prózdniny do Hornjeje Łužicy!
Hornja Łužica leži w němsko-pólsko-čěskim třiróžku krajow a z tym wosrjedź Europy. Do metropolow Berlina, Prahi, Wrocławja a Drježdźan wottud njeje daloko.
Hač za wulět abo dowol – Łužica je powabliwa kónčina:
Europske město Zhorjelc/Zgorzelec – wrota do wuchoda – wita swojich hosći z kedźbyhódnej architekturu. Drohoćinki pózdnjeje gotiki, renesancy a baroka hač k młodźinskemu stilej namakaće tu bjezposrědnje pódla so - kaž parlički na rjećazu.
Ausflug mit dem Rad in Wehrsdorf
„Zeleny wjerch“ Pückler bě ze swojim parkom w Mužakowje krajinowy park w jendźelskim stilu stworił, kiž pyta w swěće runjeća. Wot lěta 2004 słuša wón do pokładow Swětoweho kulturneho herbstwa UNESCO. Pólski a němski dźěl parka, kotryž bu jako cyłkowna wuměłska twórba před nimale 200 lětami załoženy, zwjazuje rěka Nisa
Wosebite přiznamjo Hornjeje Łužicy su jeje mnohotne kulturne korjenje: serbske, čěske, šleske, sakske. Dźakowano serbskej hospodliwosći, serbskim nałožkam a tradicijam znaja Łužicu daloko přez mjezy jako domiznu Serbow, kotraž swojoraznosć tuteje kónčiny do wulkeje měry wučinja.
Typiske za ludowu architekturu Hornjeje Łužicy pak su wobwjazane domy, w kotrychž něhdy tkalcy bydlachu a dźěłachu. Dźensa je hišće něhdźe 20 000 tutych architektoniskich drohoćinkow wobydlenych abo so na druhe wašnje wužiwa.
A podaće-li so na sewjer směr Braniborska, móžeće sej nastawacu Łužisku jězorinu wotkrywać – najwjetšu wot čłowjeka stworjenu wódnu krajinu a zdobom wočerstwjenišćo Europy.
Holcy w serbskej drasće